Inez is 5 jaar

Woensdagnacht half 1. Ik lig al even in bed en nu voel ik iets. Heel zachtjes, maar het is het wel, ik herken het van de vorige keren. Ik blijf rustig liggen wachten. 15 minuten later wil mijn man naast me komen liggen, maar ik zeg hem dat dat niet nodig zal zijn. “Blijf maar wakker en bel even de babysit, want het is voor deze nacht”. En hop, hij springt recht, belt de babysit op en zegt erbij: “Je moet je niet haasten, tis nog maar net begonnen, dus je hebt alle tijd”. 

Ik blijf nog steeds roerloos liggen en kom mijn bed pas uit als de babysit aan de deur staat. Dan pas trek ik mijn kleren aan, strompel de trap naar beneden (2 verdiepingen!) , heb alvast een wee op elke trede, maar geraak toch tot aan de voordeur. Ik hoor mijn man nog rustig alles over het ontbijt uitleggen aan de babysit: wie waar aan tafel, wie welke kom, wie hoeveel en welke cornflakes eet…ik denk dat ik zot word en die weeën worden wel iets té hevig om hier te blijven staan, ik wil vertrekken, ik wil weg, ik wou dat we al in het ziekenhuis waren! En dus begin ik te vloeken, heel luid door de gang op. Ik, die anders nooit vloek, kan plots vloeken als de beste. “En als je mij nu niet brengt naar dat ziekenhuis, dan ga ik wel te voet!”piep ik er nog bij. Ik installeer mij op mijn knieën op de passagierszetel, want ik kan niet meer gewoon zitten en dan zijn we weg.

Arme man, hij wil mij zo snel mogelijk brengen naar dat ziekenhuis, maar hij mag niet optrekken, hij mag niet stoppen, hij mag niet vertragen en niet versnellen, geen radio, geen gepraat en vooral: geen vragen stellen! Tja, zo gaat dat met een vrouw die moet bevallen.

Na 5 minuten rijden hou ik het echt niet meer uit: “Stoppen” roep ik hem toe.  Ik kan amper ademhalen tussen de weeën. Maar hij blijft kalm verderrijden. “Stop dan toch” roep ik weer en ik zie de kilometerteller van 50 naar 60 naar 70 en hoger gaan. “Ik heb persdrang” gil ik nu uit en dan zwaait de auto plots naar links, een zonodig nog donkerder en kleiner straatje in. 50m verder stoppen we voor het huis van een tante. De auto staat nu stil, en weg is mijn man. Ik heb het warm, ik zweet, ik trek al mijn kleren uit. En dan voel ik het hoofdje staan. Een soort bolletje, zacht en nat. Ah oef, daar is mijn man weer. Hij zit op zijn knieën op de stoep en houdt zijn handen klaar op de baby op te vangen. En met de laatste perswee wordt ons derde kind geboren in de handen van haar vader. Het is 4 november, half 2 ’s nachts.  Buiten is het ijskoud en pikdonker.  Ik wikkel mijn bloes en trui rond de baby en in het “licht” van de 4 pinkers bewonderen we haar. Ze huilt niet, ze piept heel even en kijkt ons dan aan. 

En dan komt de tante buitenwaaien, de nonkel haar achterna, ze zien mijn naakte lijf en de ingepakte baby daar in de kou , gaan weer naar binnen, bellen de ziekenwagen, halen een kamerjas en handdoeken. Tante is huisarts en dit heeft ze nog niet meegemaakt: een bevalling op haar stoep.  Tante bindt zorgvuldig de navelstreng af met een blauw-wit gedraaid keukendraadje en knipt de navelstreng door op het moment dat de ziekenwagen de hoek omdraait.  Ik kruip de auto uit en schuifel de ziekenwagen in en krijg dan mijn baby in mijn armen. En zo raken we dan eindelijk dan toch in het ziekenhuis, alwaar de nageboorte gebeurt.

Dit gebeurde allemaal 5 jaar en 1 dag geleden en inez is nog steeds een vinnige dame. Ze heeft energie voor 3 kleuterscholen bij elkaar, een stem als een gans sopraankoor dat galmt in een lege kerk, praat je altijd onder tafel, is immer vrolijk, goedgemutst en charmant en heeft altijd een twinkeling in haar ogen! 5 dikke kussen voor mijn lieve inez !

 

Geplaatst in: baby

43 gedachtes over “Inez is 5 jaar

  1. Liesel zegt:

    Oh waw! Dit ga ik mijn lief laten lezen, hij beweert altijd dat dat maar fabeltjes zijn, vrouwen die bevallen in de auto! De hoeveelste bevalling was Inez? Ik heb altijd gezegd dat ik ook vijf kinderen wil 🙂 maar voorlopig zitten we nog maar aan eentje. Proficiat aan je kleine meisje!

    Like

  2. fany zegt:

    waw! en respect! wat een mooi verhaal. proficiat aan de koelbloedigheid van de papa, de prestatie van de mama en aan inez die 5 jaar geleden zo vlotjes de weg heeft afgelegd.

    Like

  3. Hannie zegt:

    Hiep hiep hoera vanuit Nederland voor Inez! Pfff, zo’n vlotte bevalling is ook niet alles, ik doe er wel úuuuuuren over maar lig tenminste in m’n bed, haha. Dat heb je toch niet nog ’n keer gedaan toch?
    Groetjes, Hannie

    Like

  4. Liesbeth zegt:

    Jij moest thrillers gaan schrijven ! Zat al bijna mee op mijn knieën op de passagierszetel … Gelukkig kwam er toen een heel mooi einde, dat ook het begin van iets heel moois was aan de foto’s te zien! Geniet van je jarige !

    Like

  5. meisjesmama zegt:

    ooooh!!! Ontroering alom bij mij! Elke verjaardag is toch speciaal he, ik beleef die dagen nog steeds ietsje in een roes. Dat kleine grote meisje nam een vliegende start! Proficiat met jullie jarige Inez!

    Ik geraakte voor Lili’s geboorte nog net wel op tijd in het ziekenhuis :-)Wie weet…die eventuele derde bij ons 😉

    Like

  6. KK zegt:

    Super! Zal ik maar niet aan mijn schoonzus vertellen ze moet een van de dagen voor de eerste keer bevallen. Ze zal het de eerste keer niet op deze manier willen beleven denk ik.
    Dikke proficiat aan de jarige!

    Like

  7. liset zegt:

    Jemig de pemig! Wat een verhaal zeg! Dat kan Inez later toch maar mooi vertellen. Is nog eens een spannend verhaal, van hoe je op de wereld bent gekomen. echt niet te geloven.. Zit helemaal flebbergasted achter de pc. Geweldig!
    Oh ja, en van harte proficiat natuurlijk. Dat ze sterk, energiek en vinnig is, dat kan haast niet anders. Echt, geweldig!

    Like

  8. els zegt:

    mmmooohhh en moooooh
    en ook bleit.
    ik kan me dat helemaal voorstellen
    en of ge nu op ne stoep staat of op een pattattenveld…
    als ’t daar is
    is’t daar
    klaar!

    goe gedaan jom,
    alledrie
    en ook hipperdepip!

    ik ga zeker ook dit stuk aan meneer wegvandewereld laten lezen,
    de herkenning zal groot zijn…

    ‘Arme man, hij wil mij zo snel mogelijk brengen naar dat ziekenhuis, maar hij mag niet optrekken, hij mag niet stoppen, hij mag niet vertragen en niet versnellen, geen radio, geen gepraat en vooral: geen vragen stellen! Tja, zo gaat dat met een vrouw die moet bevallen.’

    Like

  9. Marloes zegt:

    Pffff…. ik ben er stil van. Wat een prachtig verhaal. Jij maakt deze sombere dag weer helemaal mooi. Hopelijk hebben jullie een fijne verjaardag gehad!

    Liefs uit Holland!

    Like

  10. knofje zegt:

    O, wat een heerlijk verhaal! Kweet niet of ik nu een traantje weg moet pinken of in lachen uit moet barsten. Eén ding is zeker: deze bevalling zul je noóit vergeten! haha 🙂 En Inez was niet onderkoeld bij aankomst in het ziekenhuis? Toch bijzonder; gebaard door je moeder en gehaald door je vader 😉

    Like

  11. hilde zegt:

    @knofje: o je mag gerust lachen hoor, ik zou het zo weer overdoen! Inez was niet onderkoeld omdat ik dadelijk al mijn kledij uitgezwierd had en haar had ingewikkeld in al die vodden. Ik daarentegen had het wel wat frisjes nadien 😉
    Gelukkig was het echt midden van de nacht en waren er geen nieuwsgierige buren of voorbijgangers, eigenlijk is het niet alleen in de donker gebeurd, maar ook allemaal heel stil, ik geloof niet dat ik veel ‘geluid’ gemaakt heb, buiten het roepen om te stoppen…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s