Onze hond Belle

Onze hond Belle is vorige week doodgegaan.

We waren erg verdrietig. We moesten huilen. We wilden geen tv kijken. We wilden geen chips en ook geen chocoladepudding. Toen we naar bed gingen, huilden we nog.

We zouden Belle samen begraven. We zouden tien dingen bedenken waarom Belle zo een fijne hond is geweest. Tien fijne dingen om op Belles begrafenis te vertellen.

We dachten en we dachten en we dachten aan wat we zo fijn vonden aan Belle. Negen dingen konden we bedenken, toen vielen we in slaap.

De volgende dag was de begrafenis. We maakten een grote kuil naast de haag in de tuin.  We legden stro in de kuil zodat Belle zacht zou liggen. En toen vertelden we alle fijne dingen van Belle die we hadden kunnen bedenken.

Belle was schoon, slim en grappig,  zei Mattijs. Lief en geduldig was ze ook, zei Birgit. En ze sprong zo mooi over het hek om naar de wei te gaan , zei Inez.  En ze kwam altijd mee in de zandbak spelen met ons, zei Aster.  Toen ze ziek werd en een pootje kwijtraakte, bleef ze zo dapper zonder te klagen, zei Wouter. En ze kwam zo graag stiekem binnen op de mat liggen, zei ik.

Dat waren negen dingen. Negen dingen waarom Belle zo een fijne hond is geweest. Het tiende zouden we nog wel bedenken. We gingen naar huis en maakten mooie tekeningen.  Opa kwam helpen om een kruis te maken om op het graf te zetten.  Haar naam, de dag waarop ze geboren en de dag waarop ze doodging schreven we op het hout. 9 jaar had ze geleefd.

Daarna gingen we het kruis op het graf zetten. Winand had een zakje bloemenzaadjes vast en strooide het leeg over de aarde. Je kon het nog duidelijk zien waar het graf was. Daar stond immers geen gras. Maar weldra zullen de bloemenzaadjes uitkomen en zal het een mooi bloemenperkje worden.

Belle was echt de beste hond ooit, zeiden we. Ze was schoon, slim en grappig. Ze was lief en geduldig en kon zo mooi springen over het hek. Ze speelde altijd met ons. En ze was heel dapper, en kwam stiekem in huis op de mat liggen, zeiden we. Negen dingen waarom Belle zo een fijne hond is geweest.

Maar nu wisten we het tiende ook. Belle ligt in de grond en zal langzaamaan veranderen. De grond in de tuin zal haar helemaal opnemen. Zo zal ze zorgen voor de bloemen en het gras eromheen en dat is heel wat voor een hond, vinden jullie niet?

Vrij naverteld van het boekje: “Dat is heel wat voor een kat, vind je niet?” van Judith Viorst. Uitgeverij Gottmer -Haarlem, 1971.

18 gedachtes over “Onze hond Belle

  1. Martine ..Gentbrugge zegt:

    Oh, wat triestig. Veel sterkte voor jullie allemaal,ik weet wat het is om een geliefd huisdier te verliezen. Jullie hebben haar een mooi plekje gegeven …
    Ze zit voor altijd in jullie harten…

    Like

  2. Karin zegt:

    Wat verdrietig voor iedereen, om een goede vriend te verliezen!
    Toch maar aan de leuke, grappige momenten met Belle blijven denken!
    Groet Karin
    Was Belle wel eens stout??

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s