Een sprookje: het meisje en de picknickmand.

 

Er was eens een mand vol poppen. Vijf mooie, nieuwe, pasafgewerkte poppen zaten in die mand te wachten tot ze naar hun poppenmoeders en -vaders mochten vertrekken. De poppen waren erg ongeduldig, toch bleven ze onbeweeglijk zitten, verstopt onder het deksel van de mand.

Op een dag kwam er een nieuwsgierig meisje voorbij. Ze stak haar neus graag in andermans spullen en zodus stak ze haar neus ook in de poppenmand. "Oh" riep het meisje, "dat lijkt wel een picknickmand. Die neem ik mee."

Ze haalde alle poppen uit de mand, roze en bruine poppen, sommigen met veel kleedjes aan, sommigen met alleen een badpakje aan.

Alle poppen, jongens en meisjes, mochten mee picknicken. Iedereen kreeg een kopje thee. Maar het meisje was gulzig en dronk alle thee, ook die van de poppen, in één keer leeg.

Wat ze niet wist, was dat het toverthee was. Het meisje veranderde in een poes.

Tussen de kruimels van de picknick zocht ze naar een tegengif om terug een meisje te worden. Maar helaas, ze vond niets dat haar kon helpen.

Ze jammerde zoals alleen een poes dat kan, waarop een andere poes haar kwam troosten.  "Jij bent vanaf nu mijn zusje" zei de andere poes, "wij zullen vanaf nu altijd samen spelen".

"Samenspelen, samenspelen, dat kan je wel zeggen…" zei één van de popjes, "Maar ik doe niet meer mee, ik ben allergisch voor poezen"

8 gedachtes over “Een sprookje: het meisje en de picknickmand.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s