Over vooroordelen.

Twee weken geleden bezocht ik tijdens de middagpauze een tentoonstelling van Roeland Tweelinckx. Ik had geen idee wie dat was, maar mijn collega nam mij mee. Waar ik eerst heel bevooroordeeld en zelfs negatief ingesteld was, deed de tentoonstelling mijn ogen opengaan. Als ik u deze foto’s toon, zal het u misschien ook niets zeggen, maar ik heb maar één antwoord: bezoek eens een tentoonstelling (klik op de link voor locaties en data).

 images: courtesy of Roeland Tweelinckx ©  & Roman Road London – Brussels

foto’s gemaakt door we document art

Omdat ik weet dat soms deugd kan doen om een bevestigend mailtje te krijgen, zette ik mijn franke teut op en stuurde hem een bericht:

Beste Roeland,

Vorige week stak een collega mij een uitnodiging in de handen voor ‘Borders and perception’ , een tentoonstelling van Roeland Tweelinckx in de Quincaillerie Vander Eycken in Elsene. Een straatje verder van mijn werkplek, een ideale middagpauze.  Voor mijn collega was het een verplichte opdracht voor haar opleiding aan de kunstacademie, en ze nodigde mij uit om mee te gaan.

“Roeland Tweelinckx, dat zegt mij niks”, zei ik.  Ook mijn collega kende het werk niet en dus werd er gegoogled. We zagen foto’s van een gebogen staalbalk, een vaas geplet tussen 2 deuren, een leidingbuis aan een gieter,…

-“Oh nee, dat een soort kunst, waar ik niks van snap”

-“Zucht, dat soort kunstenaars die denken intellectuele kunst te maken en zich boven de niet-kunstenaars te verheffen”

-“Belachelijk”

-“Waar is de kunst in feite?”

-…

Kortom, vooroordelen alom  en vooral weinig motivatie om te gaan kijken

-“Ga jij maar alleen, daar heb ik écht geen zin in”. Twee redenen deden mij toch mijn collega vergezellen : het vooruitzicht om het gebouw zelf, de oude quincaillerie, te bezoeken. En ook: we gaan eens goed lachen!

De korte wandeling tot aan het gebouw was hilarisch, we zagen overal ‘kunst’:

-“Oh kijk een geplet colablikje”

-“En hier: een verlaten vensterraam”

-“oh een krom stuk karton”…

Het was een vreemde gewaarwording dat we de deur van de quincaillerie konden openduwen en binnenstappen zonder dat er iemand was die ons verwelkomde. Onze monden vielen alvast open bij het zien van de honderden oude houten schuifjes..schuifjes opentrekken, snuisteren, fantaseren hoe het atelier/de winkel in volle bedrijvigheid zou geweest zijn. Wat een zalig gebouw!

“Ha, kijk, dezelfde vaas van tussen de deuren..”

“Oh een kromme plank”

..

We merkten verschillende voorwerpen die niet helemaal echt waren, hoorde dit ook bij het gebouw, of was het nu iets van de tentoonstelling? – een tapijt dat omhoog blijft staan –  We waren nog niet helemaal overtuigd en giechelden nog een beetje na..maar stilaan werden we stiller. We moesten nadenken, we moesten een uitleg bedenken waarom we spontaan de kromme vastgetapete plank als het ‘kunstobject’ beschouwden,  en de art-deco gietijzeren radiatoren (die ons duizend keer mooier en interessanter leken) duidelijk niet bij de ‘tentoonstelling’ hoorden.

Waarom ervaarden we dat zo? Wat was er anders aan?  Het giechelen stopte, we ontdekten in stilte verder en zagen opstellingen die erbij hoorden, of toch weer niet,… We moesten nadenken, we werden stil. Zonder dat we het beseften, gingen onze ogen een beetje open..

Op het einde stak een vriendelijk meisje haar hoofd door een venster – een glasdeurtje dat te groot was voor de opening  (“oh gek zeg, zo een te groot venstertje”) en wou wel uitleg geven als we dat nodig vonden. Ach ja, doe maar, die uitleg, we snappen er toch niks van. Ze liet ons een tweede keer door het hele gebouw lopen en wees terloops af en toe naar boven: “heb je die knoop in de leiding gezien?”. Zonder alles te verklappen, zonder enige vorm van hoogdraverij over de opstellingen, ze draaide de colafles ondersteboven, ze nam ons mee naar het ‘rariteitencabinet’ en toonde ons ook daar enkele stukken, nam ze in haar handen, behandelde de  kunstvoorwerpen als gewone voorwerpen, onze ogen en onze geest waren geopend.

Wat een fijne gewaarwording om alles ineens te kunnen ZIEN, waar te nemen…Onze horizon was plots verruimd, we zagen plots alles in een ander perspectief, wat een ervaring!!

Ik wil u dus hartelijk bedanken, beste kunstenaar, om onze ogen en geest te openen. Ik heb er het hele weekend over moeten blijven nadenken, ik vertelde over mijn ervaring aan mijn man, aan mijn vader, aan vrienden,…Sommigen bekeken me meewarrig, anderen gingen dadelijk mee in een gesprek over ‘hoe dingen ervaren worden’ en hoe je er iets

uit kan leren.

Zo, dat wou ik maar even laten weten..ik heb er een vol A4 voor nodig gehad, meer dan 600 woorden, om mijn kleine ervaring neer te pennen. U deed het zonder woorden. Danku daarvoor! Respect!

beste groeten

Hilde

 

 

En dat het deugd deed, ik kreeg dadelijk een mailtje terug!

“…In de laatste paragraaf slaag je de nagel op de kop. Ik tracht steeds met mijn werken een dialoog te laten starten tussen de toeschouwers en daar ben ik duidelijk in gelukt. Fijn om te weten en te lezen…”

3 gedachtes over “Over vooroordelen.

  1. Janina Modaal zegt:

    Ha, daar se, mijn haat-liefdes-lief! Hedendaagse kunsttoestanden! 

    Ik vind dat vaak ook zo moeilijk, 

    maar je post heeft me gemotiveerd binnenkort nog eens op stap te gaan.

    (Ooit ging ik naar een hedendaagse kunst-dinges, waar een koppel lyrisch stond te doen bij zo een poetswagentje. "O, de verhevenheid van het banale" en al! Tot plots een poetsvrouw kwam aangesjaffeld en het boeltje gewoon meenam. Ge ziet, het is allemaal zo verwarrend he!)

     

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s