De baby-steenuil die nog niet kon vliegen, of toch wel, of toch niet…

Het is weer dat moment van het jaar! Uilentijd! Twee dagen geleden vonden we een jong steenuiltje onder het poortgebouw. Hij had nog wat pluis en de eerste vliegles was duidelijk mislukt. Omdat we het nest niet precies konden lokaliseren om hem terug te zetten, hebben we de kleine in een stal gezet, met de deur gebarricadeerd met slechts een kleine vliegopening. Vogelouders roepen hun jongen, vogeljongen roepen dan terug en zo zouden ze elkaar weer snel vinden. 

De hele namiddag bleef het stil. De kleine hupte wat rond over de grond en keek ons met grote ogen aan. Totdat ik mijn fototoestel uithaalde en té dichtbij kwam.

Toen kwam daar plots één van de ouders aanvliegen, luid krijsend: “gevaar! gevaar! laat mijn kleine met rust!”. Hij/zij was echt boos op mij: 

Enfin, ik vond het een veilige plek voor het uilenjong: de kleine kon niet uit de stal want hij kon nog niet vliegen, de hond kon er niet bij en er was een opening die alleen vlieggewijs kon bereikt worden. 

Maar zo moet de uilenmoeder er niet over gedacht hebben. 

(de steenuil zit in het midden bovenop het dak, (ernaast zit een duif, die denkt dat ze daar woont), en tip: zet het geluid luider, dan hoor je ‘m duidelijk roepen)

Kon het jong toch vliegen? Heeft de moeder haar jong op haar rug meegenomen (moehaha)? Ik weet het niet, maar een paar uur later was het jong weg uit de stal.

De dag nadien: zelfde scenario: 

We vonden een jong steenuiltje onder het poortgebouw.

Het was waarschijnlijk hetzelfde kereltje: 

Trowuens, wisten jullie dat kleine uiltjes uitstekende redenen zijn om uit uw bedje te komen.

We probeerden het nogmaals of hij kon vliegen..maar hij bleef steken bij vliegles één: fladder naar beneden. Nochtans bleek hij al mooie vleugels te hebben. We hebben hem dan maar op de zoldering van de stallen gezet in de hoop dat hij daar blijft zitten tot hij ook opwaarts kan vliegen. 

En ja hoor, toen we ’s avonds op den dorpel de wacht hielden hoorden we mama-uil roepen en baby-uil terugroepen. Ik ben benieuwd waar we hem morgen gaan terugvinden!

5 gedachtes over “De baby-steenuil die nog niet kon vliegen, of toch wel, of toch niet…

  1. mamadammeke zegt:

    Wat een prachtig verhaal en zo mooi dat uilen hun jongen komen terughalen!

    Meeste dieren willen hun jong niet meer terug als de mens het heeft aangeraakt, maar uiltjes blijkbaar, gelukkig, wel!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s