Dagboek van een ketje, zijn naam is Schmieguelle.

dag 1 –  27 mei 2014

Tijdens mijn middagpauze in een Brussels park vond ik op een stuk uitgeregend karton een hoopje pluis. Het zwarte hoopje bewoog,  maar van dichtbij bleek het gewriemel dikke bromvliegen en vlooien te zijn die allemaal een geschikt plekje zochten om hun eitjes af te zetten. 'Blegh' zei ik.  'Miep' zei toen een klein stemmetje. 'Huh?' Het hoopje pluis bleek een piepklein katje te zijn, hoogstens 4 weken oud, en het leefde nauwelijks nog.

Ik kon hem niet laten liggen, op z'n minst moest ik hem uit zijn lijden verlossen of hij zou binnen de kortste tijd levend door vliegenmaden worden opgegeten.

Na een treinrit met een druppel koffie-met-suiker in zijn maag (om wakker te blijven!), arriveerde hij bij de dierenarts.  Die schoor zijn pelsje eraf om alle parasieten te verwijderen, veegde zijn snot, gaf hem een warmtelamp boven zijn hoofd en sprak de woorden: "Deze kat heeft TLC nodig". Nu denkt u misschien dat hij het over het blik melkpoeder voor kittens had waarvan ik het katje elke 2u 3ml moest geven. Maar ik ken mijn man – de dierenarts: TLC is wat iedereen in het leven nodig heeft: Tender, Love and Care.

Dag 3

Schmieguelle kreeg zijn naam en kwam mee naar huis, want ik was het beu om 's nachts en elke 2u op en af te rijden voor een katje van 280g. Schmieguelle dronk 60ml per dag, in porties van 5ml met een klein spuitje in zijn bekje gedruppeld. Hij was erg gulzig. Overdag hield ik hem warm op een warme plek, 's nachts sliep hij onder de warmtelamp en ter massage van zijn buikje (om de stoelgang te bevorderen) kreeg hij een wasbeurt van Ronja, de hond. Nee, geen hap-slik, een echte moederlijke wasbeurt! 

Dag 4

Hij bleef erg zwak en had geen energie door de extreme bloedarmoede: TLC met melk bleek niet genoeg en net zoals een schriel bleek plantje had hij zonlicht nodig. Schmieguelle ging overal mee naartoe, hij bleef braaf in zijn kartonnen doosje liggen en wachtte tot iemand hem eruit tilde.

Dag 6

Ik had even schrik dat het een slecht karakter zou worden, want op dag 6 pikte de vlegel een stukje hesp uit mijn bord macaroni-met-hesp-en-kaas. Hij besloot zelf dat hij klaar was voor een hap écht eten. Hij kreeg dus een koffielepel kattenvoer en schrokte het op.

Dag 7

Sindsdien toont hij elke ochtend een nieuw kunstje. Op dag 7 smeet hij zich met zijn volle gewicht (ja, de hélé 305g) op zijn koffielepel vlees en gromde en blies tot ik uit de buurt ging zodat hij in alle rust zijn hapje vlees voor zich alleen had.

Dag 8

Op dag 8 zette ik een luciferdoosje met kattenzand klaar en daar deed hij heel keurig zijn 'ding' in.

Dag 9

Op dag 9 klauterde hij uit zijn kartonnen huis en verkende heel zelfstandig de keuken.

Dag 10

Op dag 10 werd hij zich bewust van zijn vuile vel (want pels had/heeft hij nog niet) en begon hij zichzelf te wassen. Het werd een echte kitten!

Nadien

Nadien moest hij van zijn melk niet meer weten en at hij droge kattenbrokjes en dronk water. De keuken was als terrein te klein en hij trok verder naar de living.

Ik schrik soms toch nog van zijn kleinheid: Ik kan de keukenkasten opendoen terwijl hij eronderdoor loopt zonder zich te bukken.  Hij is zo miezerig klein dat ik soms denk dat hij onder de deurspleet zal kruipen. Mijn vrees is niet helemaal ongegrond, want hij heeft een avontuurlijke en ondernemende levensvisie. Het is een echte kitten geworden die je enkels aanvalt en langs je kuiten omhoog klimt met zijn scherpe nageltjes. Maar hij vangt ook vliegen, dus hij mag blijven op de boerderij.

 Schmieguelle, my preciousss…

 

50 gedachtes over “Dagboek van een ketje, zijn naam is Schmieguelle.

  1. Regina zegt:

    Oh, klein prachtig poezebeest!

    Ons Musti was ook zo'n verschoppelingske, 't laatste dat overschoot nadat de rest van't nest door de al even verwaarloosde hond des huizes werd opgegeten… ook op 4 weken bij ons gekomen, ook met een mini papflesje eten gegeven, klinkt allemaal heel herkenbaar.

    Die van ons bleek half wild te zijn, altijd dolle pret bij de dierenarts of met bezoekers in huis 🙂 maar 't is mijn beste vriend, ook al hangt hij het soms uit… Mijn hart zwelt hier zowaar op van trots.

    Wat wij wel voorhadden toen hij zo mini klein op verkenning ging thuis, was dat hij onder de verwarming was gekropen en toen rechtstond. Dat kopke kon daar blijkbaar net tussen, maar er dus niet meer vantussen, met een klaaglijk gemiauw tot gevolg, tot wanneer ze gered werd 🙂

    Veel plezier met jullie kleine kameraad!

    Like

  2. Mlle Assorti zegt:

    Maar och toch, wat een sukkeltje!

    En wat fijn dat er nog mensen zijn die zo'n dutske niet aan hun lot over laten, mijn hart wordt er warm van!

     

     

    Like

  3. Micheline zegt:

    Als je van zoveel huisgenoten TLC krijgt, en dan nog onder toezicht van een dierenarts bent, ben je "met je kont in de boter" gevallen. Van verschoppelingske naar verwende huisgenoot. Nog heel veel pezier ermee.

    Like

  4. Heidi zegt:

    Ik kreeg de tranen in mijn ogen bij het lezen van het verhaal van Schmieguelle! Wat heeft ze een geluk gehad dat ze zo'n fantastische dame als jij is tegengekomen! En wat een mooi en lief katje!

    Like

  5. SaraVL zegt:

    Allemaal zo herkenbaar! 9 weken geleden werden er op mijn vriend zijn werk 2 kittens gevonden, eentje had z'n ogen net open, het andere nog niet. Ze wogen nog geen 150g en waren maar een week oud. We hebben ze beiden in huis genomen. Het katertje werd sterker en sterker en dronk elke 2 uur gulzig zijn melk op. Het kattinnetje werd zwakker en zwakker, had geen eetlust en haar oogjes waren een paar dagen later nog steeds dicht. Zij heeft het niet gehaald…
    Maar Diego zagen we elke dag groeien en nieuwe kunstjes leren. We gaven hem een kattebak en meneer deed zijn ding alsof hij nooit anders gedaan had. Hij klimt overal op, kruipt langs onze benen omhoog, soms zelfs tot op onze schouders. Als hij moe wordt, kruipt hij dicht tegen onze nek en valt al spinnend in slaap. Hij helpt mee op de boerderij en gaat elke dag mee de paardenstallen uitmesten. Als ze nog zo klein en hulpeloos zijn, moet je er veel energie insteken, maar je hebt wel een vriend voor het leven erbij!

    Like

  6. Natalie zegt:

    Wauw, wat een mooi verhaal ! Schieguelleke ziet er ondertussen super goed uit, wat een transformatie 🙂 ! Dat gaat daar feest worden binnenkort op de boerderij !!!

    Like

  7. Sonja zegt:

    O, wat een geweldig verhaal én een geweldig kitten. Jij was daar gelukkig op het juiste moment, want opgegeten worden door vleesvliegen verdient geen enkel kitten. Top van je TLC 🙂 en veel geluk samen!

    Like

  8. Martine zegt:

    Oh, hoe mooi is hij geworden. Van hulpeloos kleintje tot een ventje met karakter ,allemaal door jullie liefde.

    Wat een geluk dat hij jou tegen kwam. Werd er zwaar emotioneel van ,van het lezen van zijn verhaal, lieve groeten, Martine

    Like

  9. Lieneke zegt:

    Wat een mooi verhaal en wat een schattig beestje! De kinderen zullen er ook wel weg van zijn! Onze dochter is altijd op zoek naar gewonde vogels en is soms erg teleurgesteld als ze er niet zijn:)

    Like

  10. Pascale zegt:

    Dat Brusselaarke is inderdaad met zijn gatje in de crème-fraiche gevallen! Wij hebben hier ook zo'n lief katerke rondlopen. Geniet ervan. Meer mensen zouden een sukkelaartje moeten adopteren en er natuurlijk liefdevol voor zorgen.

    Jij lijkt me een toffe meid! ❤

    Like

  11. peter zegt:

    Probeer dit in de media te gooien!Het is zo dat er een sprankeltje hoop overblijft voor alle kinderen ondanksOEkraine,Syrie,Isis;Egypte,niets ontziend ruw Liberalisme en het grote gelijk van de sterkste

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s