De feestelijkste jumpsuit in zijde.

Een jumpsuit is niet mijn ding, ik vind dat verschrikkelijk onhandig, maar als je zus trouwt moet je jezelf opper-feestelijk maken, en mag het wat ongemakkelijk voelen als je de hele dag je buik moet intrekken. Zoiets moet ik gedacht hebben toen ik besloot om de jumpsuit uit ‘La maison Victor’ (‘Iris jumpsuit uit mei/juni 2016) te maken. “Oh, en laat ik het in echte zijde doen, dat glibbert onder de naaimachinevoet weg en levert zeker en vast veel frustratie op”. Dat zal ik er ook wel bij gedacht hebben.

Maar slechte herinneringen vervagen heel snel en ik kan mij nu, twee maanden later niet meer herinneren dat ik veel gevloekt heb. Ik maakte eerst een testmodel om zeker te zijn dat het lijfdeel lang genoeg was, trok de testjumpsuit aan en ging eens hurken en zitten en dat lukte probleemloos. Dus werd er niets aangepast aan het patroon, behalve langere pijpen.

Toen moest ik het voor écht maken. Ik had nooit eerder zijde verwerkt,noch mij afgevraagd of het ecologisch en/of diervriendelijk was. Maar het kwaad was al geschied voor ik mij informeerde over de oorsprong en verwerkbaarheid van zijde, want ik stond al buiten de winkel met 3m van het échte spul onder de arm.

Het geluk was aan mijn zijde, want twee dagen later was mijn feestelijkste outfit klaar. Mét onzichtbare rits op de rug. Probleemloos. Heerlijk licht en luchtig om dragen, zijde. En niet helemaal on-ecologisch of dieronvriendelijk, zo bleek. (Dat las ik hier)

jumpsuit1jumpsuit2jumpsuit3

foto’s: Elza D.

Bewaren

Vergadering

Vandaag was er kleine bijeenkomst, want ik heb een idee. Gewoon wat met gelijkgestemde zielen brainstormen over wie en wat.

Met wat koffie en koekjes gaat dat goed. Al waren de slokjes en de hapjes wel héél klein. Volgende keer bak ik zelf koekjes, denk ik.

Of ik doe gelijk de punker, ik neem mijn eigen blikje frisdrank en zak snoep mee.

Omdat de vergadering op verplaatsing was, moest ik niet afwassen.

Bij een volgende vergadering ga ik toch ook eens échte mensen uitnodigen. Iemand van een uitgeverij ofzo. En ik ga ook Elza D. nekeer bellen denk ik, want dat is niet eenvoudig om met statief en afstandsbediening te werken. Alleen is maar zo alleen he?

Wat u nog niet wist over Elzake en Hildeke

Elzake logeerde een hele week bij mij thuis, ik wou dus heel wat weetjes over haar loslaten. Ik wou vanalles lospeuteren, maar ze was nogal stil.

"Laat me met rust". Tja, geen weetjes dan..

En Hildeke, die doet haar best om ook popjes te maken, maar het lukt nog niet zo goed:

Hildekes volumineuze kapsel kan met een klein draadje in bedwang gehouden worden, in tegenstelling tot mijn haarsnit. Hildeke heeft ook lang haar, dat is wishfull thinking, ik wil mijn lange haar terug! Tips voor een snelle haargroei zijn altijd welkom.

Beide meisjes hebben wel een druk weekend achter de rug: ze zijn en vol uur gaan signeren op de boekenbeurs, naast die andere madam:

Gelukkig waren er ook andere stand-ins, zodat wij op ons gemak over de koppen konden rondlopen, op zoek naar wat boeken:

Er was eens een kapiteintje.

Er was eens een kapiteintje, met een echte pet en witte sloefjes aan. Hij liep wat te wandelen en te monken, want hij verveelde zich steendood.

Bij een blauw huis blijf hij staan. Hij hoorde gelach en gegiechel.

Wie zou dat zijn? dacht het kapiteintje.

Nieuwsgierig als hij was, klopte hij op de deur.

Twee meisjes openden de deur, het waren Elzake en Hildeke.

“Ik verveel mij zo, mag ik mee plezier maken?” vroeg het kapiteintje.

Ja, dat vonden de meisjes een goed idee. Ze gingen naast elkaar op een bankje zitten en vertelden de hele namiddag mopjes. Ze kregen buikpijn van het lachen.

Toen was het weer tijd om naar huis te gaan.

“Daag” zwaaide het kapiteintje. “Daag” zwaaiden Elzake en Hildeke “tot de volgende keer!”

Ps: Morgen komt kapiteintje én de echte kapitein naar de Davidsfondsboekhandel in Leuven! Van 16u tot 17u!

Iedereen gelukkig!

Is de kaft van je poppenboek al gekreukt of doorgeknipt? Maken uw kleuters ruzie om te kijken in het 'sprookjesboek'? Dan is dit uw kans op een tweede exemplaar, want dat je het boek nog niet in huis hebt, dat kan eigenlijk niet.

Drie boeken mogen we weggeven! Drie mensen mogen we gelukkig maken, want daar gaat het ons om: we willen iedereen zo gelukkig als we zelf zijn.

Binnen een week kiezen we drie winnaars en die krijgen via de uitgeverij een boek toegestuurd. Ik ga in tussentijd fantaseren over wat voor poppen ik nog kan maken. Misschien kan ik eens een BP maken. Een Bekende Persoon. Een Kapitein Winokio met een baard en een pet. Ja lollig, misschien doe ik dat wel eens echt. En dan kan hij een liedje zingen over "Elzake en de tante". Hehehe, ik moet nu al lachen.

Serieus nu, Je moet er wel een kleinigheid voor doen om een boek te kunnen winnen: de opdracht is:

Vertel mij van wie je een pop zou willen maken en waarom.

En als de poppen je niet interesseren, en je geen inspiratie hebt om iets te bedenken, ga dan naar Elza D., misschien vinden jullie haar opdracht pliezanter? Vlug, vlug, ge moest al aan het bedenken zijn!

Elza D. stelt voor: De Poppen van Tantehilde

Elza D. en ik, onze hartjes doen nogal eens boem-boem. Van zo een knallend boek. Van zo een schoon boek. Ik wil u zo graag alles tonen uit het boek, maar Elza D. doet dat eventjes in mijn plaats:

Elza zegt: “Er staan hele grappige dingen in het boek, dingen van ‘poep’ enzo.”

Elza zegt: “Er staan allemaal rokjes in.”

“Tante, weet je nog“, zegt Elza, “weet je nog hoe we moesten lachen met deze foto!”

En er staan heel veel mooie kindjes in, met vlechtjes of met los haar

Deze is uw lievelingsfoto hé, tante, die vind je koediekoedie hé?”

Dankjewel Elza” zeg ik dan “Duizend maal duizend maal duizend dankjewel

Misschien moet ik eens werk maken van een popje van m’n eigen. Dat is wel gemakkelijk zo een stand-in, die heeft nooit een bad-hair-day…ofeuh…misschien maakt er eens iemand een pop van mij?

Ooh!

Er is er eentje die al een boek heeft! Een ieniemienie klein 'de poppen van tantehilde' boek met een kartonnen kaftje!

Ik hoopte nu toch eigenlijk dat ik als eerste dat boek in handen zou hebben. Niet dus, en dan neemt ze het nog mee op reis ook. Echt dankbaar, zo een modellen, tss..