Ja en ja en jeeuj!

Op een dag kreeg ik een mail van een uitgeverij of ik een boek wou maken. Ik zei toen: 'Ja!'. Toen vroeg aan de beste fotografe –  beter, de beste totaalpakketter van 't land of zij dan de foto's wou maken. Ze zei toen: 'ja!'. Vandaag kreeg ik een sms dat ik 'geblogd werd'. En toen zei ik : 'Jeeuj'. Want als ik de foto's moet maken voor mijn boek, ahum…

Ooh, ik ben zoo blij. Maar wie oh wie is die beste fotografe totaalpakketter van 't land? Wie het raadt…krijgt niks, want ik heb het antwoord al verklapt…

Foto’s printen

Laatst heb ik wat fotootjes van de kinderen uitgeprint.  De schoonste, of net de grappigste uitzoeken, samen op een papiertje afdrukken, papiertje vouwen, knipje geven. En voila, er is een 'stoefboekje'. Want geef toe, ik moest eigenlijk niet lang zoeken naar schone, of grappige foto's van mijn kinderen…

En toen dat klaar was, kreeg ik een mailtje van iemand die mijn toekomstig boek wou kado doen aan een jarige vriendin.

Keitof natuurlijk, maar dat boek is nog lang niet klaar. En dus maakte ik voor haar ook een boekje met foto's van de poppen en kleedjes in de maak.  Een soort 'tegoedbon' voor het boek.

2011

"Geen gekke bekken trekken, we moeten efkes serieus blijven voor de foto".  

Ik kan mijn lach bijna niet inhouden. Ik heb een boze Aster op mijn schoot, ze wil die lange kousen niet aandoen. Ze wil die schoenen ook niet, die zijn te klein zegt ze, en ze wil verderspelen met haar nieuw speelgoed van de Sint. Ik ga dadelijk nog snel het wasmachien opzetten, dan kunnen we een wandeling met de hond gaan maken in het veld, en dan is mijn was gedaan als we terug thuiskomen. 

"Maak de foto maar in kleur, ik kan die nadien nog in zwart-wit zetten op mijn laptop"

Wat zal ik vanavond klaarmaken om te eten? Misschien iets vegetarisch, alle dagen vlees is niet zo gezond. Ik heb een heel assortiment groenten in mijn diepvries. En daarna doen we nog eens een tv-loze avond. Gezellig bij elkaar rond de kachel zitten.

Oh wat hebben we gelachen, voor, tijdens en na de fotosessie….

 

p.s. Dit zijn onze gewone kleren, weliswaar dragen we die niet in die combinaties, maar blijkbaar zijn we dan toch ewat ouderwets…

1911

"Mijnheer de fotograaf heeft niet veel tijd, kamt uw haren en spoeit u dat ge uw zondagskleed aanhebt."  Het leven is zwaar, alle dagen werken van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Het veld, de beesten, de kinderen. Gelukkig kunnen de drie groten al meewerken op het veld als ze 's middags van de school komen.

"Wittekop, zorgt dat uw zusters hun manieren houden"

Ik moet sebiet nog patatten uitdoen en het linnen op de bleek leggen. Ons jongste dochter is nog altijd ziek en we hebben geen geld voor den doktoor. We hebben ook geen geld voor vlees, we kunnen de kinderen alleen wat flauw gekookte patatten en bonen te eten geven "Mannekes, zorgt dat ge proper blijft want we moeten nog naar de H.mis en daarna is't processie".

We lachen niet veel, we werken altijd, het leven is zwaar.

"Houdt uw manieren, zwijgt en sta stil. "

Soms marcheert het anders.

Ik herinner mij als kind deden we dat soms met de familie: een optocht of processie staan bekijken. Als klein kind vond ik dat geweldig. Als puber heel wat minder en toen besloot ik om nooit meer mee te gaan naar zulke ‘flauwekul’. Maar dan krijg je zelf kinderen, dan spelen die trompet in de fanfare en voor je het weet loopt hij mee in de processie en sta je zelf aan de kant te genieten van het mooie weer, van de dorpse gezelligheid, de zottigheid van je dochters,…

Daarna waren we helemaal zen:

 

 

 

Traag.

We wisten het wel.  Maar dat het na amper 5 weken op de buiten wonen al zover zou zijn, dat hadden we niet verwacht: Mijn auto heeft zijn onderstel verloren op de hobbelige kasseibaan, ttz zijn uitlaatpijp. Je hoort mijn auto dus al van heel ver komen.

Mijn fiets daarentegen, die rijdt stil. Stil als in ‘bijna geluidloos’ en ‘nogal langzaam’. Want sinds de auto het niet meer doet zoals het ‘hoort’ , pendel ik fietsend naar het station. Ik fiets traag, want ik wil zien. Ik wil genieten van wat ik zie. Met één hand sturend, tussen de modderplassen door, wil ik dan een foto nemen van het plaatselijk wild. Fazanten, patrijzen, hazen, ze vliegen allemaal voorbij. Ja, de hazen vliegen ook, zo snel lopen die!

Toch heb ik slechts een enkele foto met een diertje erop. Ha nee, want ik ben een trage he!

Mooi, zo in een romantische bui zijn…

En als ik nu niet de verkeerde veldweg genomen had op dat ene kruispuntje, dan had ik misschien nog mijn trein gehaald.

Tot slot een kleine tip voor wie een geschikt kado zoekt voor mijn-verjaardag-binnenkort: zo een klein computertje die mijn zegt hoe rap ik fiets, dat zou handig zijn.  Dat motiveert misschien om mijn snelheid wat op de drijven…