Kim

En toen zei Mme Zsazsa plots: "ik wil geen kado voor de baby, ik wil kraamkost". Stond ik daar schoon met mijn pop, die ruim voor de geboorte van Toni klaar was. Een pop met rubberen laarzen aan, met een ruiten-hemdjurk, een nonchalant leren riempje, en een groene gebreide sjaal: Kortom: een mini-Kim

En toen ging ik mee zitten wachten op de geboorte van de baby. In mijn eigen zetel. Met een haakwerkje erbij, want een babymutsje heb je nooit teveel en Mme Zsazsa deelt die mening. Ik haakte een mutsje volgens dit patroon. Ik haakte een tweede mutsje volgens datzelfde patroon (want het eerste was duidelijk te klein). Het tweede was ook twijfelachtig van de goede maat en dus haakte ik een derde mutsje. Ik had alle tijd van de wereld. Baby Zsazsa liet netjes op zich wachten.

Toen ik vroeg wat ze dan voor kraamkost wenste uit mijn keuken, antwoordde ze: "Ik wil iets gebreid van u". Lap hè!

En dus breidde ik een pixie-muts. Jammer dat Toni dan gewoon slechts één week na de uitgerekende datum ter wereld kwam, want anders had ik vast en zeker een volwassen muts erbij gehaakt/gebreid. Alleen al omdat Jani zegt dat het not done is dat moeder en dochter hetzelfde gekleed gaan.

(een kleine glimp onder de rok van madame Zsazsa)

(maar ziet: mouwsplitten!)

(een glimp op Toni met de te-kleine-muts)

 

 

Hey tantehilde

 

– Hey tantehilde!

– …

– Halloho?

– Ah, oh sorry, ik was aan het studeren.

– Studeren? Serieus?

– Ja, ik ben de handleiding van mijn nieuwe speelgoed aan het bestuderen. Even alles doorlezen voor ik ermee kan beginnen werken he.

– Je maakt ons nieuwsgierig, wat voor nieuw speelgoed?

– Shhht, ik wou het nog niet vertellen, maar nu hebben jullie mij betrapt. Ik wou het jullie pas tonen als ik er ook effectief iets mee kan: Ik heb een breimachine.

– Oh wauw, een breimachine! Dat willen wij ook al zolang! Toon ons hoe dat gaat, "wij willen ook machinebreien" (allemaal in koor)!!

 

Of misschien wou je dit horen:

  

– Hey tantehilde, hoe zit het met de omslagsjaal die je ging haken?

– Ja, die is klaar, kijk, ik heb 'm aan.

– Komaan, toon het eens!

-Hij is groot en lekker warm en zacht en blauw met een beetje paars.  Misschien wil ik ook wel nog van die flosjkes aan de rand, wat denken jullie?

 

Of misschien dit:

 

 

– Hey tantehilde, je moet niet proberen je kleren te verstoppen.

– Kleren verstoppen? Ik heb niets te verbergen, waarom vraag je dat?

– Wij dachten dat je een jaar lang geen kleren ging kopen, en we zien daar iets piepen onder je truitje dat we nog nooit gezien hebben.

– Oh, maar dat heb ik zelfgemaakt. Zelfmaken mag wel als je een jaar lang geen kleren koopt, mme Zsazsa heeft het gezegd (euh denk ik toch, al staat het er niet letterlijk. Maar zweten terwijl je de kleren maakt, telt ook he?)  De kraag is niet helemaal zoals het hoort, maar dat is niet erg, want er hangt een dikke strik voor.  Het stofje komt van bij Vermiljoen, met gele knopen van de Veritas. Het patroon komt uit de Knipmode van september 2007. Voilà, geen geheimenn.  Schoon bloezeke he?

Haken in drie stappen, ofte de ontdekking van de haaknaald.

stap 1:
Allemaal goed en wel, 365 dagen geen kleren kopen. Maar de dikke trui die ik bij het begin van de herfst aanschafte, blijkt slechte naden te hebben. Ik ben voortdurend de uitgerafelde breisteken met de haaknaald aan het ophalen om in de naad weer vast te zetten. *dedoeme*

stap 2:
Komt daarbij ook nog dat ik op Stiel&Stijl ‘Le petit Crochet’ leerde kennen. Terwijl ik de poppen op mijn tafeltje nog maar eens herschikte, zag ik haar naast mij het ene na het andere schattige slofje haken. En hup, en draai en lus en omslag..;en zo snel dat mijn ogen niet konden volgen wat haar handen deden. *jaloers*

stap 3:
In een snuistertocht in de paardenstal (lees: onze opslagplaats voor oude rommel: bij de aankoop van deze boerderij was de hele inboedel van beubels excuus MEUBELS /huisraad/huislinnen inbegrepen. Voor de verbouwing hebben we alles opgeborgen in één van de stalgebouwen, alwaar we nu soms op zoek gaan naar nuttige spullen.)
Ik herbegin mijn zin:
In een snuistertocht in de paardenstal vond ik een doos met oude kleren, met oa een hele hele dikke gebreide driehoekige omslagsjaal, wel 2m breed. Daar heb je zeker en vast breinaalden van 70cm lang voor nodig om alle steken op te zetten. Heel warm, maar net een te groot oma-gehalte om mee op straat te lopen. *idee*

Na mijn *gevloek en mijn *jaloerse blikken had ik dus een *ïdee. Ik haak mezelf zo een omslagsjaal in een leuke kleur en een leuk motiefje.
Wat een afgehaakte blogster ben ik toch geworden (lol voor de woordspeling). Nu weten jullie in feite nog altijd niks want ik heb geeneens een foto van het haakwerk. Het is allemaal de schuld van Elza D.: ik mag van haar geen foto’s maken met flits, en het is altijd donker en koud, ze zet mij op Stiel&Stijl naast een haakmadam, ze doet mij een schrift kado, met als titel:

Ziezo, nu weten jullie waarom er zo weinig geblogd wordt. Als het enigzins licht is werk ik heel veel poppenbestellingen af, en verder zit ik teruggetrokken in mijn huisje naast de kachel met een haakwerk op mijn schoot, terwijl ik heel veel ideeetjes om te bloggen in mijn schrift krabbel, maar tijd noch goesting vind om het ook op de pc te zetten…sorry he.

Maar kijk, ik ben niet volledig belofteloos. Ik sta hier toch maar schoon met mijn kleedje waar ik het de vorige post over had. Dus krijgen jullie volgende keer misschien wel mijn haakwerk te zien?

Als ik heilig kijk, vergeeft ge mij dan alles, Elza?