De wilgenhut drie.

Ik heb mij vandaag een goei geriefke aangeschaft dat ik in Mme Zsazsa haar handtas zag zitten: een zaag.

 

Ik stuurde mijn oudste zoon met dat nieuw speelgoed naar buiten en met veel plezier heeft hij wilgenbomen gesnoeid. Toen commandeerde ik hem om de grondboor bij de buurman te halen en 20 gaten in de grond te maken. Ik stak alle takken zelf in die gaten, bond ze met onecologische trekstrips bij elkaar en liet toen het vlechtwerk weer aan de kinderen over.

Et voilà: een identieke wilgenhut zoals er in de Kempen ook eentje staat. Zo stil staan kijken terwijl anderen werken, dat is wel kouwelijk. Ik wou hier een vuurtje aansteken, maar ik mocht niet:

Van Naais naar Mme Zsazsa naar Tantehilde. Wie maakt wilgenhut nummer vier?

Tantehilde x7

Het is zover, ik ben 7x tantehilde! Mijn jongste zus heeft een dochtertje gekregen. We waren al eventjes aan het wachten op het zusje van Ewout, dus kon ik op mijn gemak een kadootje voorbereiden: een pop, een bloesje en een broekje. Alleen spijtig dat we dit jaar de zomer en de herfst hebben overgeslagen en het na 5 dagen lente weer winter geworden is. Maar ja, dan moet Leonie maar een vareuse over deze zomertenue aantrekken om het warm te krijgen he.

Leonie werd in de koudste nacht van maart geboren en ik moest mijn kindjes 's morgensvroeg per brief inlichten over de geboorte van hun nichtje.  Daarna was het wachten op het einde van de werkendag om Leonie te gaan bewonderen.

Maar toen was er plots een kindje ziek, en toen nog een kindje en dus werd het bezoekje uitgesteld. Het zieke kindje kroop op mijn schoot en zei : "Ik wil een beertje naaien voor het zusje". Ik nam toen een enkel lapje fleece, knipte een beer, en liet hem met het speelgoednaaimachien wat prullen en doen alsof hij het naaide. "Maar mama, ik moet twee beertjes hebben om het dik te maken".

Ik nam toen een tweede lapje fleece, knipte twee beren, ponste een aantal gaten, en liet hem het beertje naaien met een echte naald en een dikke streng borduurdraad.

Zo schattig is het beertje geworden! Zijn grote zieke zus (die de foto's genomen heeft) heeft haar bestelling bij Winand geplaatst. Of er ooit een tweede naaisel van Winand zal komen is nog de vraag: na 5 steken kwam er de "ik ben moe" en vond ik ook dat het welletjes was geweest om bij elke steek de draad weer in de naald te rijgen.

Zo doen wij in het weekend.

In het weekend doen wij: pletsen in de modder, rolschaatsen op kasseien met één rolschaats aan, loopfietsen met je stuur omgekeerd, écht fietsen met blote benen en geen kou hebben, doen alsof je de berg op bmxt, poseren, broertjes plagen, broertjes verstoppen in het hooi, zussen verstoppen in het hooi,…

Oh en kijk, er is waakhond Ronja, die houdt de schapen in't oog.

Er zijn dus ook schapen. Het was eigenlijk een spannend weekend en het wordt een hele spannende week!

Heel snel zullen er kleine witte en bruine lammetjes geboren worden.

"Ge ziet er goed uit in die jeans" zegt mijn man dan, want hij vindt het tof als ik meehelp. "Uw kraamafdeling ziet er ook goed uit" antwoord ik dan terug, want hij is zo fier op zijn stallen.

Daarna ging ik mij echt mooi maken, trok ik mijn nieuwste kleedje aan en twijfelde ik heel eventjes over de schoenen, want we gingen naar een trouwfeest. Mijn kleedje is zelfgemaakt, iets eenvoudig met aangeknipte mouwen, en willekeurige vouwen aan de hals en aan de taille. Er is geen sluiting of rits, ik trek het over mijn hoofd aan. Het stofje heb ik al jaren liggen en durfde er nooit iets mee beginnen. Twee dagen voor het feest tekende ik een bestaand kleedje na, oepsie..

(ps valt er iets op?)

edit:
Ik zal hier vlug het antwoord geven, voor er nog gekkere dingen gedacht worden:
– ik heb wel degelijk kousen aan op de foto’s, roze zelfs!
– juist, ik heb een schone kaptafel, jaja, dat ‘hoorde’ gewoon bij de aankoop van de boerderij
– er is niet nog een kindje op komst
– ik heb geen iphone/instagram, maar wel de picasa bewerkingsdingetjes ontdekt op mijn pc, omdat de foto’s niet van een denderende kwaliteit waren dat ik iets moest doen om dat te camoufleren, en toen ik eenmaal bezig, vond ik het wel de juiste sfeer uitstralen
– ogod ja, het breimachien heeft al veel toeren gebreid met mij aan zijn zijde, ik toon het resultaat snel
-en ja, er ontbreekt een kindje op de foto’s, die was toen aan de andere kant van het huis de katten buitenspeeltraining aan het geven
DUS: wat valt er op?
– op de laatste drie foto’s heb ik mij getooid met een nepstaartje, hehe, ik heb alleen een belachelijk miniscuul klein staartje als ik mijn haar bij elkaar bind, en dus hang ik er een extra toef aan.

Tips voor vakantie.

Of beter: "tips voor druilerige vakanties".  Zelfs in dit gezin – met buitenkinderen – werd er deze vakantieperiode weinig buiten gespeeld. Maar na een paar dagen wreekt zich dat, altijd binnenzitten, en moesten we een activiteit verzinnen. Gelukkig ken ik ook mensen, en kreeg ik deze gratis tip van mijnheer K., onze pianostemmer:  "Het orgel in de kerk is hersteld, de kinderen mogen er eens op komen spelen". Een gesprek tijdens het pianostemmen tussen mijnheer K. en mij gaat meestal als volgt:

-Mijnheer K.: "Wie is hier de pianist in huis?"

-ik: "Niemand en iedereen, we tokkelen allemaal, maar niemand volgt les"

-Mijnheer K.: "Dan zal ik zorgen dat de piano snel weer in orde komt"

Onze piano is bijna helemaal hersteld. Er moet ergens nog een snaar, of een hamertje vervangen worden. En hij is al zeker 3 keer gestemd, en geleidelijkaan klinkt hij mooier en mooier. Vooral als een echte musikant zoals mijnheer K. een stukje speelt, dan klinkt het zo echt!

Maar ik ging het niet over onze piano hebben, ik wou u onze daguitstap tonen. We zijn dus op een orgel gaan spelen, in een kerk.

Een orgel, dacht ik altijd, dat is kei-ouderwets. Maar dit is een hypermodern instrument: met heel veel draadjes en lichtjes en elektronisch spul binnenin. Met het orgel beneden kan je met een druk op één knop het groot pijpenorgel boven in de kerk bespelen. Of twee orgelisten tegelijkertijd: iemand boven en iemand beneden. Het orgel is zelfs via internet met een synthesizer thuis te bespelen. In principe kan je dus vanuit Hawaii, met de skype en de internetverbinding hier het orgel laten spelen.  Wij speelden gewoon een paar kinderliedjes. We zongen en we floten, liepen overal rond en mochten overal aanzitten.

Merci mijnheer K.!

Tien en honderd.

Vandaag werd Birgit tien jaar! Tien lange roze kaarsjes op de taart! Ze kreeg een pijama en een naaimachine, ik leg het later wel allemaal uit. Maar ze kreeg nog een ander schoon kado. Een allereerste gesigneerde 'de poppen van tantehilde'.

Vandaag stond ik ook samen met Elza D.de koerier op te wachten. Die bracht ons wel 100 boeken! Allemaal dezelfde, allemaal knalgeel! Elza D. klikte wel 100 keer gelijk een echte paparazzi, om toch maar die eerste traan van emotie vast te leggen. Maar die heb ik binnengehouden totdat ik dat eerste boek aan mijn oudste dochter gaf en erin schreef: "Het eerste gesigneerde boek voor mijn jarige Birgit, veel liefs van mama". Echt, toen kwam plotseling dat stofke in mijn oog.

Het tweede boek dat uit de doos kwam, werd meteen met de schaar te lijf gegaan door Winand. "Maar ik wou jou uitknippen, mama", snifte hij toen ik toch wel erg luid gilde.  Kan je dan eigenlijk boos zijn?

Vijf kaarsjes

Op deze foto is Mattijsje vijf jaar. De tijd zonder digitale fototoestellen, of toch: ik had zoiets niet.

En nu is mattijsje twaalf jaar, maar er staan toch maar vijf kaarsjes op de taart. oh zomaar, ik was te lui om er 12 'goeie' uit het doosje te vissen, de kinderen hadden teveel honger om niet onmiddellijk aan te vallen, de grootouders zaten al een uur te lekkerbekken op die taart.

 

"Toet", naar een oud recept van de grootmoeder die ooit de boerin was op deze boerderij. Ik vrees wel een caloriebom, maar zo, zo lekker!!

Ik maak altijd een héleboel deeg zodat ik 3 of 4 taarten tegelijkertijd kan bakken. Dan kunnen we echt taart schransen tot we buikpijn krijgen. En morgen doen we dat opnieuw, want dan is er weer eentje jarig!