Hoe schattig kunt ge zijn?

Het typische vingertje van Winand. Hij praat nog geen woord, maar maakt alles duidelijk met 1 vinger.

Eten en drinken, bij voorkeur bovenop het aanrecht of tafel. Zeker niet gewoon op een stoel gaan zitten.

Als het buikje vol is, wordt hij moe.

En die schatttige t-shirt en broek die hij aanheeft? Van moeders’zolder natuurlijk. Ik heb nog wat meer meegepikt. Ja gepikt, want mijn ouders waren op vakantie en daar hebben de zus en ik van geprofiteerd: rondneuzen en pikken op de zolder. Wat vindt u van dit hoedenhemdje bijvoorbeeld? Mijn zoon zal minstens even schattig zijn als ik 30jr geleden ūüėČ

Boten op z’n broek.

patroon: nagetekend van dit vintage broekje

stof: vermiljoen

t-shirt: van de man toen hij klein was

Ik kon een paar foto’s maken van zijn propere broek. Heel braafjes zat hij naast zijn grote zus in de tent:

Toen begon hij zijn broek te verstoppen onder de deken, at iets wat hij vond en begon hij ook gevaarlijke dingen te doen:

Kijk, hij kroop zelfs UIT de zandbak en begon nogal wiebelig op de rand te balanceren…misschien is hij wel geen baby meer..?

“Red Floyd pullover”

Uit het boek ‘Vintage Baby Knits’ van Kristen Rengren.¬†Het broekje uit de collectie van mijn man (toen hij klein was wel te verstaan)

Het ruikt zelfs vintage. Ik heb nochtans nieuwe wol gebruikt. Dat nare geurtje is afkomstig van de breitas. Die heb ik 25jr niet gebruikt en nu onder het stof van moeders’zolder gehaald. Ik heb al geprobeerd: takjes lavendel, een stuk zeep, een vod gedrenkt in azijn, maar niets helpt om die muffe geur te doen verdwijnen uit de breitas. Iemand tips?

Een niet zo willig model:

 

dan maar eentje die wél op de foto wou:

 Of wacht, hij wou toch op de foto:

zolang het buiten was, in de zon en aan de zandbak

of als hij aan het klein spul van ‘de groten’ kan zitten.

 ps: en een vraagje aan een fotograaf, al dan niet zonder opleiding: hoe kan ik deze rode pull fotograferen zonder dat het één grote rode vlek wordt, dus zodat je het breipatroon kan zien (de afzonderlijke steken dus)?

Mutsen.

Arme Winand heeft een moeder die zich niet aan haar belofte houdt. Het zit namelijk zo: vorig jaar schreef ik nog dat ik hem elk jaar opnieuw een bobbelmuts zou breien.  Ik heb wel al een bobbelmuts gebreid, maar die was voor een ander kindje. En dus krijgt Winand deze winter een andere muts.

Het patroon komt uit deze boek: iedereen heeft hem wel ergens op zolder opgesnord (wat denkt u, waar heb ik hem vandaan?), of op een rommelmarkt gekocht: Zelf kinderkleding maken uit de serie Creatief bezig zijn voor de vrouw. Maar zeg eens eerlijk: wie heeft er ook al eens effectief uit gemaakt? Ik wel dus. 

En ik breidde hem twee keer. Eerst een blauwe testmuts. Het patroon en de maat werden daarmee goedgekeurd en toen breidde ik hem nog eens in echte angorawol. Zoo zacht, dat moet je voelen! 

Volgens het patroon brei je de muts op gewone rechte naalden en naai je nadien de achternaad dicht. Dat vond ik eigenlijk niet zo mooi en dus probeerde ik de tweede muts op rondbreinaalden te breien. Wat een ramp! Ik had het geduld niet om het te doen lukken, moest het wel 4 keer opnieuw uittrekken en heb het uiteindelijk maar toch gewoon op rechte naalden gebreid. Die naad blijft me wel storen (op de foto zie je die niet, het zit achteraan), maar het snoetje maakt alles goed.

Jasje voor Winand.

Model: Knippie winter 2009, model 2b. Zelfde stof als zijn broekje (van moeders’zolder), binnenkant fleece, en aan het kapje en de mouwen een soortig gebreide stof met zachte noppen.

 

 

En hoewel het jasje best mooi is, heb ik eigenlijk spijt dat ik de stof helemaal verknipt heb, want grote zoon wou ook zo een broek, maar nu heb ik niet genoeg meer, jammer, maar ik zal voor hem voorzekerst een ander ruitenstofje vinden in mijn stoffenvoorraad.

Eloleo ontmoet tantehilde

Ok dames, ogen dicht, want ik ga jullie weer jaloers maken. Deze tas heb ik van Eloleo gekregen!

 

Een prachtig afgewerkte tas, mooie stofjes, prachtige kleurcombinaties, handige schoudertas met een lang lint of korter te maken tot handtasje, enfin, echt wat een vrouw nodig heeft.

 

In feite heb ik er twee gekregen, want je kan de tas helemaal binnestebuiten draaien! Met evenveel zakjes binnen als buiten en even mooie knopen erop!

 Ik krijg het toch altijd mooi voor elkaar he?

Maar¬†ik maakte ook iets voor haar. ‘Graag een pop, zonder paars, en iets jongensachtig (als moeke van een puberende peuter verwacht ik altijd iets onverwachts, dus stel dat hij dan toch interesse krijgt in poppen, h√®)’

Dit popje is dus een beetje stoer met haar korte kopje en geen tierlantijntjes. Ze heeft wel wat van een student, met haar schoudertasje (Eloleo woont tenslotte in de studentenstad Leuven): een heel simpel modelletje, maar wel van echt leer gemaakt.  En in dat tasje heeft ze een boekje over olifanten mee, voor Stig, want die houdt van olifanten.

De stof van haar kleed komt van mijn ouders’zolder, rood en blauw vind ik een mooie combinatie. ¬†Het stofje was wel wat dun, maar ik heb dat opgelost door er mijn stevigste vlieseline achteraan te strijken. Stevige pop dus, want stel dat Stig, de puberende peuterzoon (dixit haarzelf, want ik had de eer om stig ook te ontmoeten en tis een schatje!), haar in zijn handen krijgt…

Voor meisjesmama:

Was het oorspronkelijk zo een wiegje?

Hier heb ik uuuuuuren mee gespeeld als kind, en nu mijn dochters. Hier is de stof nog in goeie staat, zelfs zonder al te veel vlekken. Alleen valt het wiegje door al dat gespeel wat uit elkaar, misschien moet ik er wat vleugelvijzen indraaien, maar wat is dat eigenlijk?