De tien koekjes van Felicia

Toen ik in 2012 naar een uitgeverij trok was dat in feite voor een kinderboek. Er zat namelijk al heel lang een verhaaltje in mijn hoofd, over een popje dat Felicia heet, over dieren en koekjes. Het verhaal stond geschreven in mijn kladschriftje, het popje zat te wachten en ik ken mijn favoriete koekjesrecept vanbuiten. "Makkie! Alles is al klaar!" dacht ik dus.  

Voorjaar 2015 moest ik plots toch nog aan het herschrijven, ontwerpen, knutselen, naaien en bakken. Want van een kort verhaal met eenvoudige woorden voor eerste lezertjes groeide het naar een aftelverhaal op rijm met een knutseldeel erbij. Ik naaide wel zeker 7 poppen eer ik de juiste 'Felicia en Floris' had. Ik ontwierp maskertjes en bleef maar knippen en plakken tot ik 10 uiterst schattige dierensnuitjes had. Ik bakte koekjes, elke fotosessie opnieuw, want ze verdwenen elke keer weer.

Daarna nam ik een welverdiende vakantie en liet ik alle werk aan Elza D. over. Zij maakte de schoonste gele cover, wierp zich geregeld languit op het gras voor de juiste invalshoek, at alle koekjes op, knipte en plakte al haar foto's en mijn teksten in de perfecte layout, trok alle scheve lijnen recht op het patronenblad. 

En nu kan ik dus niet wachten tot het in de boekenwinkel ligt. 10 oktober duurt dat nog lang?


En ziet: met een écht persbericht erbij:

 

 

Op het potje, deel 2

Velen zijn mij voorgegaan, en ik doe meestal mee met naai-rages die de ronde doen, zij het met wat vertraging. Miss Stik, polkadotjes, Oontje, Mmz Zsazsa, ze hebben zich allemaal een tijd geleden aan de onderbroekenmakelij gezet. Heel mooi, maar ik zag de noodzaak niet om veel tijd te steken in ondergoed. Tot nu het moment aanbrak dat Winand coole onderbroeken nodig had. Winand is het soort kind dat je niet zomaar ad random kleren aantrekt. Hij moet in de juiste stemming zijn, het moet zijn favoriete t-shirt of broek zijn, iets nieuws is meestal problematisch. Probeer hem na de winter geen lichte jas aan te doen, hij wil liever in zijn wollen gevoerde jas de zomer doorkomen. Zo ook voor luiers en onderbroeken dus.

De stof heb ik bij koekepeertje gekocht.  Ik had er al eerder een t-shirt mee gemaakt en die sloeg wel aan. Traktor-fan-zijnde is die t-shirt zijn nieuwe favoriete kledingstuk.  Een traktor-onderbroek maken dus. De eerste was de boxershort, dat vind ik zo écht, een jongensonderbroek met pijpjes.  Hij wil het wel aandoen, maar hij vindt het geen onderbroek. Het moet een model ‘slip’ zijn.

Dus tekende ik een tweede patroon. Sta me toe mijn eigen plan geniaal te vinden: eventuele onuitwisbare vlekken zie je niet, want het kruis is gevoerd met bruin! Wat een geluk dat Winand een jongen is, want een bruin gevoerde meisjesslip, dat zou zo elegant niet zijn.

 

Moest mijn zoon dat nu even geniaal vinden als ik he, dan zou ik gewoon blij zijn…

 

Maar hij is het nu al moe…dat gezeur over die pot…

 

 

Op het potje, deel 1

Spannende dingen deze week: de potjestraining van Winand. Maar voor ik daarover vertel wil ik even uw aandacht voor deze foto:

Kijk eens in detail, daarachter aan de muur:

KLeine Leon houdt van boekjes, en wij houden van kleine Leon.  Zijn mama is Linne Bie en die schrijft en tekent boekjes over de alledaagse avonturen van haar eigen kinderen. Linne Bie en ik, wij zijn wederzijde fans van elkaar. De boekjes zijn bedoeld voor de allerkleinsten, maar zelfs onze oudere kinderen vinden het geweldig dat Leon en Rosalie ook kindjes in’t echt zijn. Voorlopig zijn we fan van Leon met z’n stoere piratenbroekje. Met dit boekje in handen begon ik dus vol goeie moed aan de potjestraining van Winand.

Het begon zo: Winand draagt katoenen luiers en "ze zeggen" dat peuters daar sneller zindelijk mee worden. Blablabla, mijn andere kinderen waren heel snel zindelijk. Vóór ze 2,5jaar waren, waren ze overdag en ’s nachts droog. En nu ben ik de pampers, na bijna 11jaar, meer dan k…beu. Ik wil dat ook mijn jongste proper is en ik heb er alles voor over. Sinds hij 2 geworden is, wacht ik dus vol ongeduld op het moment dat hij op het potje wil gaan. Maar hij weigert. Meer nog: met zijn katoenen luiers is hij gewend om met natte billen rond te lopen en hij vindt dat dus hélemaal niet erg, die natte billen.

week1: Hij wil geen onderbroek aandoen, en al helemaal niet de luier uitlaten. Ik volhard in mijn boosaardig plan en doe hem geen luier meer aan. (lees: veel gekrijs en getier!). Maar dan wordt het plots stil en wat zie ik: parmantig loop hij me voorbij mét een luier rond z’n billen. Hoe kan dat nu? Grote zus Birgit kon het niet meer aan, ze vond hem al te zielig: Hij kwam het aan mijn vragen, mama: "Béjé, pamper?". Beide trots dat ze dat achter mijn rug hebben kunnen klaarspelen.

week 2: Hij wil dan toch zonder luier, hij wil zelfs een onderbroekje aan, maar nog steeds niet op het potje. Met een natte en vuile onderbroek speelt hij rustig verder, komt niks zeggen of vragen. Hij vindt het immers niet erg, natte billen.

week3: "Mama, broekje koud". Ja, er gebeurt iets. Hij merkt het dat zijn broekje nat wordt, maar vervolgens wil hij zijn onderbroek niet uitdoen. Hij wil verderspelen in een natte broek! Ik moet er dus voor zorgen dat hij het erg vindt dat zijn broek nat wordt, hij moet een coole onderbroek aan (en niet een ‘koele’). Ik heb er dus alles voor over, al moet ik zelf een onderbroek met traktors erop maken. *PING! * Er brandt een lichtje, als ik nu eens écht een onderbroekje maak dat hij niet vuil wil maken?…

Morgen het vervolg van dit spannend verhaal.

De wolf en de 7 geitjes

Ze weten het op school. Alle juffen weten het dat ik poppen en spullen naai en dus komt er af en toe al eens een vraagje of ik wat kan maken voor de klas. Lang geleden, toen mijn oudste zoon nog in het eerste leerjaar zat, maakte ik 7 kleine geitjes en moedergeit voor het klasthema ‘sprookjes’. Sindsdien leent de juf elk jaar mijn geitenknuffels als het weer sprookjesweek is. Nu zijn mijn vilten geitjes wat versleten, en is moedergeit ondertussen een oog kwijt. Dat kan je niet meer uitlenen en dus maakte ik het hele stel opnieuw: 7 kleine vilten geitjes, moedergeit en een gevaarlijke wolf. En een opbergzakje, dat heb ik bij eloleo gezien, alles verpakt zich mooier als je er ook een zelfgemaakt zakje bijdoet.

De kleine geitjes zijn met de hand genaaid, het patroon vind je nog steeds hier. De moedergeit is in feite ook hetzelfde patroon, maar dan uitvergroot. En zelfs de wolf heeft hetzelfde patroon, maar hij heeft andere oren en een andere staart.

 

De kinderen van het eerste leerjaar kunnen al lezen, dan zullen ze begrijpen waarom juf els zal lachen als ze de poppen bekijkt:

Kabouters bestaan.

Dat muziekje doet mij denken aan kabouters die paddestoelen aan het verzamelen zijn in het bos” zei ik tegen Mattijs (9jr) toen hij een deuntje op zijn trompet speelde. “Maar mama toch, kabouters die WONEN in een paddestoel!”

Dat vond ik zo een schattig van hem dat ik hem een super-mini kabouter maakte.

En toen gingen we in deze boek lezen:

Oh ja, bijna vergeten. Ik heb twee award gekregen vorige week:

Van Vanessa kreeg ik de Heartfelt Blog Award: Van Miekk’s kreeg ik de Kreativ Blogger Award:

       

Beide award moet ik eigenlijk doorgeven aan resp. 9 en 7 andere bloggers. En bovendien moet ik weer wat over mezelf vertellen dat jullie nog niet weten. Dat deed ik laatst al, en ik moet vandaag bekennen dat ik wat inspiratieloos ben.  Ik  wil wel mijn gulle schenkers heel hard bedanken, ik vind dat kei-tof!  En ik wil gewoon eigenlijk àlle bloggers bedanken voor al hun inspiratie en leuke leesmomenten die ze mij geven! Al mijn favorieten staan hiernaast in de zijlijn en oh ja, er zijn er veel meer, ik zou mijn lijst eens dringend moeten up-daten, geef een seintje als je graag wil dat ik jouw blog ertussen zet!

Ducky


Oh that girl looks a bit sad and lonesome. Her friend Gilles had already gone and she had to stay alone at home.

But hey, who’s that?

Oh a new friend, that’s a new doll with a duck on his t-shirt!

Custom order for a baby who’s birth announcement was with the theme of little yellow ducks.

Where are you going?


Hi there! You seem to be a sweet doll. Where are you from?

– I’m going to move to the Netherlands. There is a sweet Dutch girl who wants to play with me over there. And you?
– I’m moving to Norway. There is a nice lady there who wants to take care of me, and I can take my sheep along, because I’ve heard she raises sheep.

-And you? Aren’t you going somewhere?
-Oh yes, I do. I’m going to a very little babyboy! He is so small that I have to take care of him instead of the other way around. Therefore I am taking a little nap.

-Good idea, it’s not very comfortable travelling in a cardboard envelop, I’ll better stretch my legs too!

I have no time to take a nap, my sheep are running off. I must follow them! Bye bye! Have a nice trip!!!