Kerkuilen anno 2014

Ons jaarlijks bezoek van nonkel Jos die de uilen komt ringen is altijd een feestje. Dat is zo spannend!! Dan weten we of er uilskuikens in de uilenkast zitten én kunnen we ze van dichtbij zien. Dit jaar was er uitzonderlijk veel publiek aanwezig: vrienden en kennissen die kwamen kijken. Het publiek werd niet teleurgesteld: er zaten maar liefst vijf uilenjongen in de kast. VIJF!! Weet je wat dat betekent? 5 jongen + 2 ouders die elk minstens 4 muizen per 24u moeten eten : eer de jongen uitvliegen zijn ze 9 weken oud, dus dat is….dumdumdumdum…effe rekenen…dat zijn 28 muizen per nacht, dat zijn 1764 muizen die één per één gevangen worden!

Kerkuilen anno 2013

kerkuilen anno 2012

kerkuilen anno 2011

en dit jaar ook een filmpje:

 

 

De baby-steenuil die nog niet kon vliegen, of toch wel, of toch niet…

Het is weer dat moment van het jaar! Uilentijd! Twee dagen geleden vonden we een jong steenuiltje onder het poortgebouw. Hij had nog wat pluis en de eerste vliegles was duidelijk mislukt. Omdat we het nest niet precies konden lokaliseren om hem terug te zetten, hebben we de kleine in een stal gezet, met de deur gebarricadeerd met slechts een kleine vliegopening. Vogelouders roepen hun jongen, vogeljongen roepen dan terug en zo zouden ze elkaar weer snel vinden. 

De hele namiddag bleef het stil. De kleine hupte wat rond over de grond en keek ons met grote ogen aan. Totdat ik mijn fototoestel uithaalde en té dichtbij kwam.

Toen kwam daar plots één van de ouders aanvliegen, luid krijsend: "gevaar! gevaar! laat mijn kleine met rust!". Hij/zij was echt boos op mij: 

Enfin, ik vond het een veilige plek voor het uilenjong: de kleine kon niet uit de stal want hij kon nog niet vliegen, de hond kon er niet bij en er was een opening die alleen vlieggewijs kon bereikt worden. 

Maar zo moet de uilenmoeder er niet over gedacht hebben. 

(de steenuil zit in het midden bovenop het dak, (ernaast zit een duif, die denkt dat ze daar woont), en tip: zet het geluid luider, dan hoor je 'm duidelijk roepen)

Kon het jong toch vliegen? Heeft de moeder haar jong op haar rug meegenomen (moehaha)? Ik weet het niet, maar een paar uur later was het jong weg uit de stal.

De dag nadien: zelfde scenario: 

We vonden een jong steenuiltje onder het poortgebouw.

Het was waarschijnlijk hetzelfde kereltje: 

Trowuens, wisten jullie dat kleine uiltjes uitstekende redenen zijn om uit uw bedje te komen.

We probeerden het nogmaals of hij kon vliegen..maar hij bleef steken bij vliegles één: fladder naar beneden. Nochtans bleek hij al mooie vleugels te hebben. We hebben hem dan maar op de zoldering van de stallen gezet in de hoop dat hij daar blijft zitten tot hij ook opwaarts kan vliegen. 

En ja hoor, toen we 's avonds op den dorpel de wacht hielden hoorden we mama-uil roepen en baby-uil terugroepen. Ik ben benieuwd waar we hem morgen gaan terugvinden!

 

De uilennestkast.

Spannend he?

Nonkel Jos had het beloofd om terug te komen als de uiltjes wat groter waren, en ik had het u het vervolgverhaal beloofd:

Hier komen ze dan: 3 kuikens!

De ene al wat groter dan de andere. Zou dit het uiltje zijn dat we een maand geleden al gezien hebben? Hij is alleszins de grootste van de drie.

Uiltje vasthouden, uiltje ringen, uiltje wegen, uiltje meten, uiltje op je kop zetten,…

"oh kijk, vier uilskuikens" (Ja, sorry, dat mopje kon ik niet laten liggen he..)

En dan is het uilenringfeestje weer afgelopen. Uiltjes gaan weer in de zak, de ladder omhoog en weer in hun kot.

Verjaardagsfeestje en een pasgeborene!

"Jamaar das een beeteke moeilijk om nu langs te komen, want het is verjaardagsfeestje voor Aster, en haar vriendjes zijn hier en al" zei ik tegen mijn zus aan de telefoon.  "Jamaar moet ik misschien komen schminken?" zei zij daarop. "Ik reken op u!" sloot ik het telefoongesprek af en daarmee had ze geen andere keuze meer dan te komen naar het feestje. Want wat is nu een kinderfeestje zonder schmink?

"Jamaar das een beeteke moeilijk om nu langs te komen, want het is verjaardagsfeestje voor Aster" had ik bijna tegen nonkel Jos gezegd toen hij de kerkuilen wou komen ringen. "Jaja, goed idee, er zijn wel heel veel vriendjes hier." zei ik, maar dat was geen enkel probleem.

Het is de afgelopen weken en zelfs maanden niet echt het weer geweest om 's avonds gezellig buiten te blijven zitten. En dus hebben we relatief weinig uilen gehoord. Uit curioziteit zijn we 14 dagen geleden op een avond de wacht gaan houden aan de schuur. We zagen de kerkuil op en af vliegen met muizen. We hoorden geblaas in de nestkast. We dachten: "Jaja, die heeft jongen".  Maar vermoedelijk hoorden we het wijfje die aan het broeden was en zagen het mannetje die haar een hapje kwam brengen.

Want vandaag vonden we dit in de nestkast: 3 eieren en één pasgeboren jong (dat weet je toch nog wel dat roofvogels beginnen te broeden zodra het eerste ei gelegd is en de jongen dus niet tegelijk uit het ei komen, lees anders nog eens mijn vorige uilenposten).

In de braakballen van zijn ouders, tussen een hoop dode woelmuizen: een eerste jong! Dat laatste vonden mijn kinderen niet zo een gek idee: "Ik wil ook wel met een stapel boterhammen met choco in bed kruipen, mama".

Kleine uil is dus nog te klein om te ringen, volgende maand komt nonkel Jos nog eens terug. Wordt vervolgd…

Altijd hetzelfde

Dat is hier altijd hetzelfde. Dan gaan we eens naar een dierentuin om eens van ons erf af te raken, en wat zien we daar:

Een roofvogelshow met kerkuilen!

En die jongens van mij, altijd hetzelfde aan, ik kan ze bijna niet meer uit elkaar houden:

 

En tot slot wil ik u toch nog dit goei nieuws meegeven: het kleine steenuiltje dat we gewassen en gehaardroogd hadden, heeft het echt gehaald. Deze foto nam ik een paar dagen geleden toen ik de poort uitwandelde.  U herkent de uil aan het ringetje om zijn poot, hij is de enige van de steenuilen bij ons die geringd is:

De uilen, deel 108: Zielig, maar gered!

Vanmorgen heel vroeg, rond een uur of 6 werden we gewekt door luid uilengekrijs. We zijn dat ondertussen wel al gewend, het geluid van die uilen. Maar als ze een abnormaal gekrijs laten horen, dan gaan we wel eens checken. Zoals vorige week toen Ronja achter een domme duif aansloop, en de steenuilen hem in bescherming namen door heel luid te roepen! De duif vloog op, en belandde naast de uil op de dakrand, wat een heel komisch zicht was. Ze bekeken elkaar een moment, waarop de uil moet bedacht hebben: "gij zijt wel een hele lelijke uil" en vlogen toen elk hun kant op.

Hun alarmsysteem werkt, dat is bewezen. Een paar dagen geleden werd ik ook 's morgens gewekt door hun kabaal en kon ik op het nippertje een uiltje uit de muil van Ronja redden. Het beestje keek mij eerst met hele grote ogen aan (ja, met z'n kop 180° gedraaid) en vloog toen weg. Makkelijk, zo'n reddingsactie.

 

En dus ook vanmorgen werd er weer luid gekrijst! Deze keer vonden we weer een steenuiltje in de muil van Ronja, helaas helemaal doorweekt en vol modder. Hij leefde nog, maar was zo koud als een ijsblokje en bewoog niet meer. Onder de warme kraan hebben we hem gewassen en met de haardroger laten opwarmen.

 

Hij woont nu in een kartonnen doos op de chauffage en krijgt kattenbrokken te eten. Verder is dat een heel braaf beestje, die zich gewillig een ring liet omdoen. Hij mag hier een paar dagen logeren, tot we denken dat hij sterk genoeg is om buiten te overleven.

 

 

(winand wil zelfs zijn croissant met hem delen)

Net als ik dit schrijf, hoor  ik weer een gekrijs. Maar niet uit de doos, het kwam van bovenin de keukengordijnen. Daar hing 'ons uiltje' gelijk een aapje half-ondersteboven. Ik heb hem dan maar uit de gordijn geplukt en buiten laten vliegen.  Ieder naar zijn eigen nest, oost west, thuis best. Mijn eigen grootste kuiken komt vanavond ook thuis na twee weken scoutskamp. Ik ga hem ook onder de warme kraan wassen, droogwrijven en aan mijn borst warmhouden tot hij weer kan piepen. Feestje!!!

Kerkuilen, nog ‘ns.

Wacht, nee, nog niet gaan lopen. Ik heb nog iets nieuws te vertellen van de uilen!

Vandaag was namelijk de dag dat nonkel Jos wederkeerde naar de boerderij, en hij had de-man-met-de-hele-lange-ladder meegebracht. Een hele lange ladder? Ja, want wij hebben namelijk geen ladder die hoog genoeg is om tot aan de kerkuilennestkast (Noteren! Voor de scrabble!)  te geraken.  Met het uilenjong dat we gisteren gevonden en geringd hadden, was de kans groot dat de jonge uilen al uitgevlogen waren en we geen enkel jong zouden aantreffen in de kast.  Maar uit curiositeit en natuurlijk voor het ringen en de wetenschap he, klom nonkel Jos toch maar die ladder op.

Drie zaten er in de kist! Eentje vloog dadelijk op. Toen waren er nog maar twee. Eentje was al geringd. Toen was er nog maar één. Dat was een lelijk uilskuiken. Toen was er geeneen…

En nu weer voor serieus: drie jonge uilen dus 'op kot'. Ze vliegen het huis wel uit, maar keren dus terug naar mama om te slapen, eten te krijgen en de was te laten doen. Alleen dat laatste lukt de mama niet zo goed. Dat stinkt eigenlijk, zo een uil. En die kist is echt een vuiligheid van jewelste. Ik heb het niet in het echt gezien, ik durf niet op die ladder, maar er werd een halve vuilniszak braakballen uitgeschept.  Die beesten maken hun nest met…braakballen. Geweldig. Ik hoop maar dat dat goeie mest is voor de mais.

In totaal vijf kerkuilen (mama, papa en 3 jongen?) die elk 4 muizen per nacht eten. Dat zijn 20 muizen!  En dan heb ik de steenuiltjes nog niet meegeteld. Die hebben ook een nest jongen, maar ik weet nog niet hoeveel. Maar ha, na een ganse avond spionnage, heb ik hun nest ontdekt! Ik zag ze vanavond op een uur tijd 5 muizen aanbrengen naar hun nest. Zou je aan de hand van de frequentie van het muizen aanbrengen kunnen berekenen hoeveel jongen er in het nest zitten? Anders moet ik die ladder op om te gaan tellen.

Of weet je, ik heb een beter idee: ik bel gewoon nonkel Jos…

Ik vraag mij trouwens af of mijn kinderen wel weten dat uilen roofvogels zijn?